De aankomende weken gaan we met PEC Zwolle ‘gewone’ supporters interviewen over hun clubgevoel. Nou ja gewoon, wanneer je in deze bizarre tijden je club onvoorwaardelijk steunt is dat bijzonder, alhoewel…. voor ons is dat ‘gewoon!’

Supporters dus. Ik ben oprecht trots dat ik als vrijwilliger mag helpen om deze interviews vorm te geven. Waarom ik help?

Ik ben een kind van de stad. Geboren in Assendorp, een product van Spaaij en Lelieveld met invloeden van Thalen en Rigter. In het verleden van muziekwinkel naar autobedrijf en van kolenboer naar Stork. Ondernemen zit in ons bloed. Wij houden van creëren. De huidige generatie gaat van bakker naar acteur en sieradenmerk naar cultuurondernemer. Zwolle zit in ons DNA en dat van ons in de stad.

In dat DNA zit PEC, je moet daarheen en je weet eigenlijk niet eens waarom. Wel weet ik waar het begon. Ter inleiding: ‘welke voetballers bestaan er in mijn ogen.’ Ultiem talent, begenadigde voetballer, voetballers, redelijke voetballers, matige voetballers en ‘ach sorry joh, maar vind je zwemmen niet leuk’. Wie zich de reclame van de pindakaas kan herinneren kent nu mijn verhaal met iets minder succes als Pietertje.

Maar zo slecht kan je toch niet zijn? Zeker wel! Ik speel al jaren bij team Zwolle Zuid in de zaalvoetbalcompetitie van de WRZV. Nou… speel, Ik keep. Ze zochten een gek voor op goal.

Het frustrerende is dat ik het spelletje zie maar mijn voetbalhandicap zich niet conformeert aan mij inzicht. Voorbeeld: de laatste man geeft mij een balletje breed en vanuit mijn ooghoek zie ik onze spits vertrekken, in mijn hoofd raak ik de bal 1 keer en leg hem precies achter de verdediger en met een dropkick jaagt onze spits de bal in de kruising.

De werkelijkheid is minder romantisch, Ik moet Freddy Eikelboom (organisator competitie, red) bellen omdat ik per ongeluk een lamp uit het plafond heb geschoten….

Als jongetje van 7 voetbalde ik graag op het schoolplein. Ik mocht verdedigen, want ik was vrij snel en sterk dus je kwam er niet zomaar langs. Heel soms ging ik mee naar voren en in uitzonderlijke situaties scoorde ik. Natuurlijk keken de andere jongens en meisjes die niet voetbalden helemaal niet naar ons. Maar ik verbeelde van wel. ‘Het publiek was uitzinnig en we juichen met ons team alsof we de beker hebben gewonnen!’ (Hoe bijzonder is dat om te zeggen, De beker winnen, wij weten nu dus echt hoe dat voelt.) En eerlijk, als ik scoorde op het schoolplein voelde dat precies hetzelfde. Pure oprechte vreugde in het nu. Dat is waar het begon. Diezelfde vreugde deel ik nu met ‘mijn’ supporters op Sta 4.

Eigenlijk moet PEC mij voor 2 seizoenkaarten in rekening brengen. Want elke wedstrijd die ik bezoek, gaat dat pure oprechte jongentje van 7 vol spanning en verwachting met mij mee. De beelden volgen nu wekelijks via de officiële kanalen!

Wij komen terug, allemaal!

Christian Spaaij

5 1 stem
Artikelbeoordeling
Deel dit artikel
Abonneer
Laat het weten als er
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties